PuCCaa

Arkasına son defa baktı adam,

dağınık bıraktığı yatağı ve üzerinde ağlayan kadını gördü.

O eve ilk geldiği anı hatırlıyordu, uzaktı çok uzaktı yolu.

Yorgundu, susamıştı, onca karmaşanın arasında sakindi

Kadın onu sevmişti, onca uzaklığa rağmen sevebilmişti.

Kahverengi saçlarının omuzuna düşüşünü izledi,

gözyaşları pijamasına damlıyordu, rimelle karışık kirli bir su gibi

Son kez ‘acaba deneyebilir miyiz’ diye düşündü adam,

Kadını düşündü, çaresizce ağlayışını gördü, 

yerlere saçılmış antidepresan haplarını gördü,

ayağına takılan içki şişelerini, siyah perdeleri gördü

Kadın karanlıktı, kadın orada durmak istemiyordu.

Kadın konuşamıyordu… 

Son kez bakmayacağını anladı adam, elini uzattı.

Ama eli çok çok uzaktı.

Son kez adama baktı kadın, derin bir nefes verdi

“Havalı duracak diye bokum gibi diyalog yazıyor şunu yazan mal.

Sen de siktir git gideceksen, kapı açık cereyan yapıyor” dedi

Önüne döndü ve serçe parmağına bakarak….

Ayy hala okumaya devam ettiğini söyleme ne olur yazarken benim içim şişti